به خُشنودی اَهورامَزدا
هفتم آبان روز كورش بزرگ اُ (و) روز پاترمی (ملی) ایران
روز كورش بزرگ، بنیاد گذار ایران بزرگ:
هفتم آبان سال ١١٩٩ ایرانی برابر با ٢٩ اكتبر سال ٥٣٩ پیش از زایش (میلاد) یا ٢٥٤٨ سال پیش در چنین روزی، كورش بزرگ پس از گشودن دروازهی شهر بابل، اندر آن شهر گران اُ باشكوه اُ بسیار كهن شد.
يادآوری میشود اكنون در سال ٣٧٤٧ ايرانی هستيم.
مردم بابل گمان میكردند كه اكنون با چپاول، كشتار اُ دست درازی به جان، دارایی اُ زنانشان روبرو خواهند شد اُ سپس فرمانروایی زورگو اُ ستمگر بر آنان شهریاری خواهد كرد، پَن (لیكن) كورش بزرگ اُ سربازانش نه تنها چنین نكردند ونكه (بلكه) او فرمان آزادی اُ برابری برای همهی تودهها را بيرون داد اُ آن را بر روی پلمهی (لوح) استوانهای جاودان كرد. فرمانی كه در سال ١٩٧١ زایشی (میلادی) از سوی سازمان هَميو پاترمان (سازمان ملل متحد) همچون نخستین بیلهی (منشور) آزادی مردم در جهان شناخته شد.
کورش بزرگ پیرو آیین زرتشت بود پَن (لیكن) به خدای بابلیان ارج نهاد اُ به زيگورات مردوک رفت اُ در همان پرستشگاه تاج گذاری کرد. با این كار هم آزادی انديشه، باور اُ كیش را گرامی داشت اُ هم سازش (صلح) اُ دوستی خود را به بابلیان نشان داد.
چرا روز پاترمی (ملی) يا روز ایران؟
در همهی جهان مردم هر كشوری روز بنیاد یا روز خودسری (استقلال) كشورشان را روز پاترمی (ملی) آن كشور مینامند اُ آن روز را جشن میگیرند.
شوربختانه ما ایرانیان هرگز روز پاترمی (ملی) نداشتهایم {ولی روز قدس داریم} اُ شايد هيچگاه هم به روز پاترمی (ملی) نمیانديشيم. چرای آن بيشتر به پس از شكست ايران به دست تازيان برمیگردد، كه با كم رنگ كردن ميهن پرستی در دل مردم همراه بود اُ سرانجام جايگزين شدن آن با پیورزیها (تعصبات) اُ ياوهها (خرافات) در درازای زمان بوده است.
به هر روی، كورش بزرگ بنیاد گذار كشور ایران بود، از این روی سنجيده است كه فراكان (مبداً) پدید آمدن ایران را كه همزمان با تاج گذاری او در ٢٥٤٨ سال پیش است را روز پاترمی (ملی) ایران دانست. پس میتوان این روز را هم روز كورش بزرگ اُ هم روز پاترمی (ملی) ایران نام گذاری كرد.
جا دارد گفته شود كه جشنهای ٢٥٠٠ ساله را میتوان به گونهای همان جشن پاترمی (ملی) ايران، بيشتر برای بيدار كردن سُهش (حس) ميهن پرستی دانست.
نكتههای برجستهی بیلهی (منشور) كورش بزرگ:
آزادی همهی زندانیان یهودی اُ آزادی انديشه، باور اُ كیش در شاهنشاهی (امپراتوری) او.
آزادی همهی بردهها. كورش بزرگ هاتا (حتا) در جنگهای خود هرگز برده یا دستگیر جنگی نمیگرفت.
برابری برای همه از هر نژاد اُ تیره اُ گُن (جنس) در همهی زمینههای چپیرهای (اجتماعی) در شاهنشاهی (امپراتوری) او.
سخنی دربارهی كورش بزرگ بنیاد گذار شاهنشاهی (امپراتوری) ایران بزرگ:
كورش بزرگ، کشورهای شکست خورده را وادار به فرمان برداری نمی کرد. آنان می توانستند فرمانروای خود را خود برگزینند، كه نام آن شَهرَپ بود. واژهی ساتراپ، یونانی شدهی واژهی شَهرَپ پارسی است.
در شاهنشاهی ایران بزرگ، شَهرَپها دارای آزادی گزینش بودند، كه امروزه نمونهی آن را در هَميوستانهای آمريكا (ایالات متحده آمریكا) میبینیم.
هوشمندی کورش بزرگ برآیند آمیختگی دو تیرهی بزرگ آریایی، پارس اُ ماد {ماد = آذریان اُ کُردان} بود. آمیختگی این دو تیره ایران بزرگ را ساخت، کورش بزرگ را پدید آورد اُ در كارنامهی جهان شگفتی آفرید. این آمیختگی پارس اُ ماد یا پارس اُ آذری اُ كُرد اُ همچنين دیگر تیرههای ایرانی هرگز جدا شدنی نیست اُ یک پارچگی این بوم را در پناه خود دارد.
روانش شاد اُ روز كورش بزرگ اُ روز پاترمی (ملی) ایران بر همگی فرخنده باد.
ایدون باد،
گویمرد (كیومرث)
پيوست: از شما دوستان گرامی كه در اين چند گاه نوشتارهايم را خوانديد بسيار سپاسگزارم. از همين روی نياز به گفتن نكتهای ديدم. همهی اين نوشتارها به پارسی سَره (خالص) نوشته شده است، ولی برخی از دوستان گمان كردند که واژگان پارسی جايگزين واژگان بيگانه، ساختگی هستند. دوستان گرامی همهی واژگان بكار گرفته شده در نوشتارها، يا اوستايی يا پارسی باستان يا پهلوی هستند اُ هرگز هيچ كدام ساخته شده نيستند.
آماج از اين كار واژه ستيزی نبود، ونكه (بلكه) بازآوری واژگان زيبای پارسی به جايگاه راستين اُ درست آنها در زبان پارسی بود. چرا؟ چون زبان پارسی تنها با واژگان خود است كه میتواند از اين آشفتگی درآيد تا هم دوباره پويا شود اُ هم دوباره آغاز به واژه سازی نمايد!
شاد اُ پيروز باشيد.
http://siamack7.blogfa.com
|